ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΛΙΜΕΝΑΡΙΩΝ
“ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ”
Loading...    Please wait.

 

«Η Πριγκιπέσα της Θάσου» ήταν στα Μεταλλεία των Λιμεναρίων

 

Το μυθιστόρημα «Η πριγκιπέσα της Θάσου» της Γεωργίας Χιόνη παρουσιάστηκε στις «Αποθήκες Μεταλλείων» στα Λιμενάρια από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Λιμεναρίων «Το Κάστρο» το περασμένο Σάββατο 8 Μαίου. Ο Πρόεδρος του Συλλόγου παρουσίασε το πλούσιο βιογραφικό της Γεωργίας Χιόνη ενώ μια ιδιαίτερα εμπεριστατωμένη κριτική παρουσίαση έκανε η φιλόλογος Γεσθημανή Καρατζαφέρη, αναδεικνύοντας το συγγραφικό ταλέντο της Θάσιας δημιουργού. Επίσης αναγνώστηκαν αποσπάσματα του βιβλίου από τον Σπύρο Μαλγαρινό με γλαφυρό τρόπο, φέρνοντας το κοινό πιο κοντά στο μυθιστόρημα.

«Η Πριγκιπέσα της Θάσου», εκδ. ΑΛΔΕ, αφορά μια ερωτική ιστορία στα χρόνια αμέσως μετά την άλωση της Πόλης, ανάμεσα σε μία πριγκιπέσα του Αιγαίου- κόρη του ηγεμόνα της Θάσου που ανήκει στην γνωστή οικογένεια των Γατελούζων - κι έναν πειρατή. Το ιστορικό πλαίσιο είναι η ταραγμένη περίοδος αμέσως μετά το 1453 που το Αιγαίο αποτελεί «μια σκακιέρα» με αντιμαχόμενα συμφέροντα Βυζαντινών, Βενετσιάνων, Γενουατών, Ιωαννιτών Ιπποτών, Καθολικών Επισκόπων και των Οθωμανών που συνεχώς επεκτείνονται.

Πέρα από τη λογοτεχνική του αξία, τονίστηκε ιδιαίτερα πως το μυθιστόρημα της Γεωργίας Χιόνη για τους Θάσιους έχει μια ακόμη σημαντική διάσταση: φέρνει τους πολίτες του νησιού- με σαγηνευτικό τρόπο, μέσα από μια περιπέτεια αγάπης - πιο κοντά στην ιστορία τους κι αυτό το έχει ανάγκη η σημερινή κοινωνία για να εκτιμήσει ακόμη περισσότερο και να αναδείξει τον πλούτο της ιστορίας και των μνημείων του νησιού με στόχο ένα καλύτερο αύριο. Συμβάλλει λοιπόν το ιστορικό μυθιστόρημα στη δημιουργία της αυτογνωσίας που χρειάζεται η κοινωνία που ψάχνει το δρόμο της και θέλει να δημιουργήσει ένα στέρεο μέλλον, να δώσει ένα όμορφο νόημα στη ζωή, όπως συμβαίνει και στην ηρωίδα του μυθιστορήματος:

«Πέρα από το σκοτάδι, τον πόνο και το φόβο για το άγνωστο που ορθωνόταν σαν σκονισμένο γύψινο παραπέτασμα, της φάνηκε ότι είδε φως. Εκείνο το φως το λαμπερό που σου δίνει ελπίδα και σε κάνει να θες να ζήσεις γιατί συνειδητοποιείς ότι το νόημα της ζωής είναι απέραντο, σαν το άπειρο του γαλάζιου ουρανού και το αμέτρητο των λαμπερών άστρων που δεν μπορεί να τα χωρέσει ανθρώπου νους»