ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΛΙΜΕΝΑΡΙΩΝ
“ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ”
Loading...    Please wait.

Παλάτι

Το κτίριο με το προσωνύμιο "Παλάτι" προβάλλει πάνω από την τοποθεσία Βαθύ λιμενάρι. Κτίστηκε το 1903-1905 από τον Γερμανό επιχειρηματία F.Speidel και αποτέλεσε την κατοικία του αλλά και το Κτίριο Διοίκησης των Μεταλλευτικών του δραστηριοτήτων.

Loading...
Please wait.

Loading...
Please wait.

Loading...
Please wait.

 


Η επιστολή - έκκληση για τη σωτηρία του μνημείου
"Παλάτι"
 

«Η διοίκηση του Πολιτιστικού Συλλόγου Λιμεναρίων Θάσου «Το Κάστρο», τα μέλη του Δ.Σ.  καθώς και τα μέλη του Συλλόγου αισθάνονται την επιτακτική  ανάγκη στα πλαίσια της διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς στο Δ.Δ. Λιμεναρίων του Δήμου Θάσου, του Νομού Καβάλας, να σας ενημερώσουν σχετικά με το πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί όσον αφορά τη διατήρηση και συντήρηση Μνημείου Νεοτέρων Χρόνων- που περιλαμβάνεται στη σχετική λίστα του Υπουργείου Πολιτισμού (http://www.culture.gr/2/21/213/21304n/g213dn01.html) με το προσωνύμιο «Παλατάκι Λιμεναρίων»,  χαρακτηρισμένο ως «έργο τέχνης  που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία» (ΥΠΠΕ/ΔΙΛΑΠ/Γ896/20565/30-4-82 & ΦΕΚ713/τβ/27-9-82).

 

Για το εν λόγω Μνημείο, που  εδράζεται σε βραχώδες ακρωτήρι, στα όρια του λιμανιού των Λιμεναρίων, προδιαγράφεται μεγάλος κίνδυνος απώλειας και κατάρρευσης του, εξαιτίας  αποκόλλησης και κατάρρευσης τμήματος της δυτικής πλευράς του περιτειχισμένου αύλειου χώρου του, ελάχιστα μέτρα από την θεμελίωση του και των ρηγμάτων που προκλήθηκαν εξαιτίας της σύνδεσης των πετρωμάτων κάτω από τα θεμέλια του.

 

Το «Παλατάκι» ή «Παλάτι» κατ΄ άλλους, κατασκευάσθηκε το 1903/4, ως κτήριο διεύθυνσης της Γερμανικής εταιρείας Speidel, που εκμεταλλευόταν τότε τα μεταλλεία της Θάσου. Η χρήση του σταμάτησε το 1963 με την εγκατάλειψη των βιομηχανικών εγκαταστάσεων. Είναι κτίσμα διώροφο, ορθογώνιο- με εκτιμώμενη επιφάνεια 1000 τμ  κατ’ όροφο περίπου- με δυο πυργίσκους στις στενές του πλευρές. Δείγμα  εκλεκτικιστικής αρχιτεκτονικής, χαρακτηρίζεται από αυστηρή συμμετρία και επιρροές από κεντροευρωπαϊκά ρεύματα. Στη  νότια Ευρώπη υπάρχει  ένα  μόνο αντίστοιχο κτίριο, ίδιας αρχιτεκτονικής, στη  Σαρδηνία, το οποίο και έχει αποκατασταθεί κι αναδειχθεί.

 

Η αξία του είναι ανεκτίμητη, εξαιτίας της αρχιτεκτονικής του, της θέσεως του , του μοναδικού  φυσικού κάλλους περιβάλλοντος χώρου – όπως ρητά αναφέρεται στην προαναφερθείσα Υπουργική Απόφαση- αλλά και λόγω των στόχων που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει, τόσο για την περιοχή όσο και για ολόκληρη τη χώρα. Αξίζει να σημειωθεί -όσον αφορά την ιστορική του αξία-η άμεση σύνδεση του με την πλούσια γεωμεταλλευτική ιστορία του νησιού  που ξεκινά 20.300 χρόνια πριν από σήμερα με το «πρώτο υπόγειο ορυχείο οριζόντιας εξόρυξης του ευρωπαϊκού χώρου» (Χ. Κουκούλη-Χρυσανθάκη - G. Weisgerber. Προϊστορικά Ορυχεία Ώχρας στη Θάσο «Το Αρχαιολογικό έργο στην Ανατ. Μακεδονία-Θράκη», 1996)  να βρίσκεται σε απόσταση 4χλμ από το εν λόγω κτήριο.

  Σε ενδεχόμενο αποκόλλησης και δεύτερου π τμήματος του οικοπέδου έδρασης του, πλέον του κινδύνου κατάρρευσης του, θα δημιουργηθούν, εξαιτίας της μεγάλης υψομετρικής διαφοράς,  καταστροφικές συνέπειες και για τον  κάτωθεν λιμένα.

Η αλήθεια των  ανωτέρω προκύπτει κι από τις σχετικές εδαφολογικές –γεωλογικές μελέτες του Ι.Γ.Μ.Ε. όσον αφορά το υπέδαφος που εδράζεται το παραπάνω μνημείο αλλά και τη γεωμορφολογία της γύρω περιοχής.

 

Για το νησί της Θάσου, το Νομό Καβάλας, την Περιφέρεια μας και την Ελλάδα πρέπει να  αποκλειστεί και να αποτραπεί κάθε ενδεχόμενο απώλειας ενός τέτοιου μνημειακού έργου, τόσο σε μέγεθος όσο και αρχιτεκτονική, για το οποίο ανησυχεί ο Πολιτιστικός  Σύλλογος, η τοπική κοινωνία  κι όσοι κατά καιρούς  το επισκέπτονται εξωτερικά.

 
Παρακαλούμε για την κατά  το δυνατόν άμεση συνδρομή σας για τη διάσωση του  παραπάνω Μνημείου προσβλέποντας στην ευεργετική προσφοράς σας .

 

Με ιδιαίτερη εκτίμηση

Εκ μέρους του Δ. Σ. του Πολιτιστικού Συλλόγου Λιμεναρίων «Το Κάστρο»


Το "Παλάτι" και οι πολίτες


 Μετά τη γνωστοποίηση των αποτελεσμάτων της 1ης μελέτης του ΣΙΓΜΕ που επισημαίνει πλέον το μεγάλο κίνδυνο κατάρρευσης του   διατηρητέου μνημείου  και την  ανάγκη για την κατασκευή τoιχίου αντιστήριξης, ο Πολιτιστικός Σύλλογος  γνωστοποιεί -στο τέλος του παρόντος-την μεταξύ των άλλων ενεργειών του, αρχική  επιστολή του προς αρμόδιες υπηρεσίες, με ημερομηνία  28-02-06 για τη σωτηρία του μνημείου, με χρήσιμες πληροφορίες για όσους ενδιαφέρονται.

Αξίζει όμως να επισημανθούν τα εξής:

 
Το Παλάτι δεν είναι απλώς ένα όμορφο  κτίριο γερμανικής κατασκευής. Είναι ένα κτίριο που συμβολίζει τον αγώνα των εργατών των μεταλλείων για  επιβίωση, τον ιδρώτα που έχυσαν για να ζει καλύτερα  η σημερινή γενιά της περιοχής, τα σπασμένα χέρια και τα κομμένα πόδια στα μεταλλεία, τις ζωές που χάθηκαν μέσα στις πέτρες και τα σίδερα.

Ποιος  όμως θα  νοιαστεί για όλα αυτά, αν δε νοιαστεί πρώτα η τοπική κοινωνία; Ποιοι έχουν πιστέψει ότι είναι ένα έργο όχι μόνο υποδομής και προβολής αλλά κι ένα έργο αξιοπρέπειας και σεβασμού της ιστορίας του τόπου;

Το Παλάτι προσέφερε και ακόμα προσφέρει στα Λιμενάρια και στο νησί μια ξεχωριστή ομορφιά, ακόμη και στραπατσαρισμένο  όπως φαίνεται τώρα, με τις λαμαρίνες  και  τους  φράχτες να κρέμονται, πάνω από τα κεφάλια μας.  Προσφέρει μια ομορφιά που εξαργυρώνεται με την τουριστική κίνηση, με τις κάρτες και τα διαφημιστικά του νησιού, με την προβολή του στη τηλεόραση .  Θα προσφέρει ακόμη περισσότερα όταν  ολοκληρωθεί, αν  ολοκληρωθεί  ή  σωθεί ποτέ. Σ΄ αυτό το ερώτημα  θα απαντήσει η τοπική κοινωνία. Γιατί καμιά δημόσια διοίκηση δε θα ενδιαφερθεί, όταν δεν ενδιαφέρονται οι πολίτες της  (δήμος=λαός)
 

Ποιος όμως  σήμερα διαθέτει χρόνο για ένα κοινό έργο;
 

Ποιος δαπανά έστω πέντε λεπτά  από την  ημέρα του  για να τηλεφωνήσει σε μια αρμόδια υπηρεσία ή στον εκλεγμένο αντιπρόσωπο του; Που είναι ο ρόλος του ενεργού πολίτη; Για το Παλάτι αν δεν ενδιαφερθούν οι πολίτες στο σύνολο τους, θα ενδιαφερθεί ο χρόνος, ο χρόνος που θα το καταρρεύσει.

« Γιατί δεν γίνεται το Παλάτι;» ρωτούν πολλοί,  λες κι είναι  περαστικοί τουρίστες από τον ίδιο τον τόπο  τους , γιατί κι οι τουρίστες χρόνια  τώρα την ίδια ερώτηση κάνουν κι αυτοί δεν είναι υποχρεωμένοι να κάνουν τίποτε περισσότερο. Εμείς  πρέπει να σκεφθούμε τι μπορεί να κάνει ο καθένας μας   για να σωθεί, γιατί  ίσως σύντομα να  είναι πλέον αργά,  κι ο  χρόνος το γνωρίζει…